Ćwiczenia lewopółkulowe

Czemu te ćwiczenia nazywają się lewopółkulowymi?
Nazywają się tak, ponieważ stymulują lewą półkulę mózgu, która odpowiada za:
- logiczne myślenie
- myślenie analityczne
- kontrolę prawej części ciała
- za umiejętność cichego czytania
- język (odbiera, analizuje i przetwarza dźwięki mowy)
- pisanie
- liczenie.

W dzisiejszych czasach dzieci pod wpływem elektroniki stają się bardziej prawopółkulowe, zaś ich lewa półkula jest mniej aktywna (technologia łatwo angażuje prawą półkulę). Ważne jest, aby dbać o stymulowanie lewej półkuli naszych dzieci, ponieważ ćwiczenia lewopółkulowe mają ogromny wpływ na: mowę, pisanie, czytanie, funkcje intelektualne, a to wszystko jest bardzo zależne od pracy układu nerwowego i jego wrażliwości sensorycznej. Dodatkowo, gdy dziecko ma problemy językowe, to tym bardziej powinno ćwiczyć lewą półkulę, ponieważ jest to podstawą dalszego rozwoju.

Polecenia do ćwiczeń

 

1. Sekwencje

Rozpoczynamy ćwiczenie od prostej sekwencji dwuelementowej pamiętając o tym, iż układamy według stopnia trudności:

Naśladowanie – rodzic układa naprzemiennie dwa wzory rysunków, a następnie dziecko ma za zadanie pod spodem odtworzyć taki sam wzór (należy wydrukować tyle rysunków, ile wymaga tego zadanie). Po opanowaniu naśladowania sekwencji dwuelementowych można przejść do sekwencji trzyelementowych oraz czteroelementowych. Można ułożyć również sekwencje, gdzie takie same elementy sąsiadują ze sobą. Kontynuowanie sekwencji – na początek układamy sekwencję dwuelementową np.: krowa, owca, krowa – to jest podstawa. Zadaniem dziecka jest dokończenie sekwencji z rozłożonych rysunków na stoliku. Uzupełnianie sekwencji – ten etap również można rozpocząć od sekwencji dwuelementowych – rodzic układa wzór np. z 6 elementów, pomijając 5. Zadaniem dziecka jest poprawnie uzupełnić sekwencję pasującym rysunkiem.

Samodzielne układanie sekwencji – zadaniem dziecka jest samodzielne ułożenie sekwencji.

Niezwykle ważne jest o tym, aby pamiętać o układaniu od lewej do prawej.

Sekwencje z przygotowanych rysunków sugerujemy ułożyć w taki sposób w jaki są przedstawione na planszach (celowo w drugim przykładzie są 2 telefony obok siebie).
2. Kategoryzacja

Przeprowadzenie kategoryzacji wymaga dostrzegania podobieństwa. Jest porządkowaniem obiektów na podstawie ujęcia cech wspólnych.

W tych przykładach rysunki można podzielić na:

a) zwierzęta, ludzie

b) owoce, warzywa, ubrania, przybory szkolne.

W pierwszym etapie – włączanie elementów do zbioru – ćwiczenie rozpoczyna terapeuta lub rodzic, który daje podstawę kategorii czyli układa (najlepiej na dwóch kartkach papieru) po dwa rysunki z danej kategorii. Zadaniem dziecka jest dołączenie pasującego rysunku.

Następnym etapem jest budowanie kategorii przez dziecko. Terapeuta lub rodzic układa dwie kartki i dziecko samo buduje kategorię z przedstawionych rysunków. Na początek rozkładamy rysunki z dwóch kategorii. Dziecko samo może ułożyć swoją kategorię, ale musi ją również uzasadnić.

Miłej zabawy!