PRAWIDŁOWY SIAD DZIECKA W WIEKU PRZEDSZKOLNYM

W poprzedniej części artykułu („siad „W”) dowiedzieli się Państwo w jaki sposób dziecko nie powinno siadać na podłodze. Wobec tego jaki jest siad prawidłowy? W jaki sposób dziecko powinno siadać podczas zabawy? Odpowiedź jest prosta: w sposób różnorodny! Oto kilka możliwych propozycji:
1. SIAD BOCZNY
Korzystny pod względem aktywizacji tułowia, podporu kończyny górnej oraz ustawienia bioder. Ważne aby w tej pozycji dziecko siadało na obie strony, nie utrwalało jednej z nich ze względu na zagrożenie asymetrią tułowia oraz skoliozą kręgosłupa.

2. SIAD NA PIĘTACH

Pozycja przyjmowana przez wiele dzieci, jednak różniąca się jednym szczegółem: ustawienie stóp. Warto zwrócić na to uwagę jak najwcześniej i sprawdzić czy nasze dziecko nie obciąża intensywniej jeden pięty i nie ustawia tułowia w asymetrii. Ponadto rotacja w stawach skokowych powinna być minimalna tzn. stopy i pięty powinny być przedłużeniem podudzi i powinny być ustawione równolegle.

3. SIAD SKRZYŻNY

Najbardziej preferowana i znana pozycja siedząca dzieci w okresie przedszkolnym. Zwana też siadaniem na „kokardkę” lub siadaniem po „turecku”. Nadużywana i utrwalana nie jest jednak do końca prawidłowa. Dlaczego? Ten sposób siadu ustawia miednicę w skrajnym przodpochyleniu lub odwrotnie – tyłopochyleniu - zaburzając tym samym utrzymywanie pośredniej pozycji miednicy i stymulowanie równowagi statycznej. Ponadto w siadzie skrzyżnym siadamy w jeden, upodobany przez siebie sposób tzn. ciągle ta sama noga jest wyżej a druga niżej. Wobec tego nasza miednica jest przez cały czas ustawiona asymetrycznie.

 

 

4. SIAD W MOTYLKU

To pozycja siadu symetrycznego, korzystna dla obręczy biodrowej dziecka. Jest ciekawą alternatywą siadu skrzyżnego lecz niechętnie przyjmowana przez dzieci. Wymaga odpowiedniej stabilizacji tułowia i „otwarcia” bioder w przypadku niektórych dzieci może być początkowo lekko nieprzyjemne.

Reasumując: każdy siad dziecka jest prawidłowy pod warunkiem, że jest różnorodny. To oznacza, że dziecko podczas zabawy na podłodze korzysta z różnych wzorców, używa obu stron ciała naprzemiennie i nie preferuje siadu jednostronnego. Pamiętajmy, że wiele zależy od aranżacji naszego otoczenia, od rodzaju zabawy, przestrzeni. Wówczas możemy dziecko samodzielnie zachęcić do zmiany niekorzystnych nawyków. Ogranicza nas tylko własna wyobraźnia.