SZANUJEMY KSIĄŻKI

„Wędrówka słonia”
H. Świdzińska

Marysia nie była porządna. Nie dbała o swoje książki. Jaj książka o słoniu Trąbalskim miała wszystkie kartki powyrywane.
Jednego dnia Marysia położyła otwartą książkę na oknie. Wtem przyleciał wiatr. A wiatr, jak to wiatr - dmuchnął z całej siły i słoń na pierwszej kartce sfrunął na podwórko.

Zaraz go tam odwiedził prosiaczek.
- O jest ktoś, kto ma ryjek dłuższy od mojego - chrząknęło prosiątko. Powąchało słonia, wdepnęło na niego kopytkami i pobiegło dalej. Na kurtce słonia został brudny ślad. A już wiatr sobie o słoniu przypomniał i pognał go dalej do kurnika, nad kałużą. Kaczki nawet nie spojrzały na biedaka w poplamionej kurtce. Strząsnęły właśnie wodę z piór.
- Ach, jaki brudny deszcz pada - westchnął słoń Trąbalskim i chciał rozłożyć parasol. Ale nie zdążył. Już leciał dalej, już wpadł między kury, które aż podskoczyły ze strachu.

A wiatr zapędził go aż do ogródka i uciekł.
Zmęczony słoń oparł się o deski płotu. Tam znalazła go Marysia. Ucieszyła się.
- A jesteś tutaj!

- I słoń powrócił do książki. Popryskany wodą, z brudną plamą, którą zostawił na kurtce prosiaczek.
- To wszystko przez ten wiatr!... - mówi Marysia. Ale czy naprawdę tylko wiatr zawinił.

Mam nadzieje, że żaden Misiak nie jest Marysią.