Lekcja biblioteczna- Nasze osiedle Tatary

Skąd pochodzi nazwa naszego osiedla? Jak wyglądało osiedle za czasów naszych dziadków i rodziców? Czym wyróżnia się na tle miasta? Na te wszystkie pytania odpowiedziała pani Jola- kierownik filii nr 3.
Trochę historii:
Legenda wiąże nazwę dzielnicy z bitwą Kazimierza Wielkiego z Tatarami i Rusinami stoczoną rzekomo na tym miejscu. W rzeczywistości wieś wzięła nazwę od osiedlonej tu ludności tatarskiej, co mogło nastąpić w czasach Władysława Jagiełły, wiadomo bowiem, że jego brat stryjeczny, wielki książę litewski Witold osadzał Tatarów na Litwie. Niewykluczone więc, że i Jagiełło korzystał z takich możliwości, tym bardziej że znane są darowizny czynione mu przez Witolda z części jeńców tatarskich. Zainteresowany osadnictwem tatarskim król ściągał do Polski grupy tej ludności w celu wykorzystania jej jako czynnika przydatnego w obronie czy kontaktach ze Wschodem. Według -wiecznych przekazów w osiedlu Tatary mieszkali służkowie zamkowi, a więc ludność o specyficznym statusie prawnym, sytuującym ją w hierarchii społecznej między drobną szlachtą a kmieciami. Taki status był charakterystyczny dla osadników ściąganych przez czynniki państwowe w celu zapewnienia obronności jakiegoś terytorium lub usprawnienia jego obsługi administracyjnej. Na Litwie Tatarzy osiedleni przez Witolda obciążani byli tego typu obowiązkami. Lubelskie Tatary po raz pierwszy pojawiają się w źródłach historycznych w 1464 roku jako osiedle graniczące z Bronowicami.
Czasy obecne
Osiedle powstało w latach 1951-1970 jako zaplecze mieszkaniowe dla Fabryki Samochodów w Lublinie. Tatary są pierwszym osiedlem mieszkaniowym powstałym w wyzwolonym mieście. Na początku powstające budynki stanowiły własność FS, później skomunalizowane stały się obiektami miejskimi. Uciążliwość bliskiego sąsiedztwa licznych składów, zakładów, fabryk i ruchliwej wówczas trasy kolejowej Lublin – Chełm starano się zrekompensować zazielenieniem i bogactwem obiektów tzw. "małej architektury". Obiekty te w późniejszych latach zostały kompletnie zdewastowane. W centrum osiedla znajdowały się ponadto: basen pływacki i amfiteatr. Obiekty zostały wzniesione społeczną pracą mieszkańców osiedla. Zlikwidowane zostały w połowie lat 90.

Osiedle składa się z trzech części: północnej, południowej i środkowej. Część północna, zwana inaczej częścią A, jest dziełem projektantów Szymona i Heleny Syrkusów. Natomiast część B, południowa, wyszła spod ręki Jerzego Androsiuka, Stanisława Fijałkowskiego i Jerzego Makowieckiego. Środkową część osiedla tworzą budynki w sąsiedztwie Szkoły Podstawowej nr 27 i amfiteatru. Zachowała sie archiwalna dokumentacja techniczna budynków z lat 1960-1970. Osiedle powstawało etapami, kierując się od ulicy Mełgiewskiej do zamykającej dzielnice ulicy Hutniczej. Najstarsza część Tatar, tzw. Tatary „A", leży po nieparzystej stronie ulicy Motorowej.
 
Ciekawostką są schrony przeciwbombowe umieszczone w piwnicach bloków mieszkalnych pochodzących z lat 50. i 60. Każdy z bloków posiada ukryte w piwnicach metalowe drzwi. Są to właśnie wejścia do schronów. Obok bloków z powierzchni ziemi wystają betonowe budki, wywietrzniki zapewniające wentylację w razie bombardowań.